Noun: hundur
Gender: m
Declension:
Nominative
| Sg. Indef. | hundur |
| Sg. Def. | hundurinn |
| Pl. Indef. | hundar |
| Pl. Def. | hundarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | hunds |
| Sg. Def. | hundsins |
| Pl. Indef. | hunda |
| Pl. Def. | hundanna |
Dative
| Sg. Indef. | hundi |
| Sg. Def. | hundinum |
| Pl. Indef. | hundum |
| Pl. Def. | hundunum |
Accusative
| Sg. Indef. | hund |
| Sg. Def. | hundinn |
| Pl. Indef. | hunda |
| Pl. Def. | hundana |
Sample Sentences
-
Hundurinn dinglaði rófunni. (The dog wagged its tail.)
-
Hundurinn lagði niður rófuna. (The dog put his tail between his legs.)
-
Að siga hundi á einhvern. (To sic a dog on someone.)
Nouns inflected like hundur
búálfur,
tölvupóstur,
sæhestur,
beitukóngur,
gráðostur,
graðhestur,
æðarkóngur,
sandstormur,
silkiormur,
brunnur,
flóðhestur,
broddur,
músvákur,
gjóstur,
bandormur,
hvirfilvindur,
álandsvindur,
sokkaleistur,
þráðormur,
grunnur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse hundr, from Proto-Germanic *hundaz, from Proto-Indo-European *ḱwn̥tós, from *ḱwṓ (“dog”). See: Old Norse Nouns '
hundr'.
Verbs referencing "hundur"
German Nouns
Hund, Latvian Nouns
suns.
Translations