Noun: hrútur
Gender: m
Declension:
Nominative
| Sg. Indef. | hrútur |
| Sg. Def. | hrúturinn |
| Pl. Indef. | hrútar |
| Pl. Def. | hrútarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | hrúts |
| Sg. Def. | hrútsins |
| Pl. Indef. | hrúta |
| Pl. Def. | hrútanna |
Dative
| Sg. Indef. | hrúti; hrút |
| Sg. Def. | hrútnum |
| Pl. Indef. | hrútum |
| Pl. Def. | hrútunum |
Accusative
| Sg. Indef. | hrút |
| Sg. Def. | hrútinn |
| Pl. Indef. | hrúta |
| Pl. Def. | hrútana |
Sample Sentences
-
„Ég fann höfud af hrúti
-
hrygg og gæruskinn.“
-
Komdu nú og kroppaðu með mér, (“Krummi croaks outside,
-
calling his namesake:
-
‘I found the head of a ram,
-
backbone and sheepskin.’
-
Come now and peck with me,
-
Krummi, my namesake.”) [1928, Krummavísa (“Raven Song”, on the Icelandic Wikisource) by Jón Ásgeirsson Krummi krunkar úti, kallar á nafna sinn]
Nouns inflected like hrútur
rauðháfur,
smokkur,
borðstokkur,
árabátur,
hrossagaukur,
eggjastokkur,
straumur,
reykháfur,
prjónaklúbbur,
páfagaukur,
bátur,
búkur,
háfur,
hleifur,
aðdáendaklúbbur,
kafbátur,
klúbbur,
gaukur,
haukur,
hrútur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse hrútr, from Proto-Germanic *hrūtaz, which is related to *herutaz (“stag”). See: Old Norse Nouns '
hrútr'.
Translations