Noun: hringur
Gender: m
Declension:
Nominative
| Sg. Indef. | hringur |
| Sg. Def. | hringurinn |
| Pl. Indef. | hringir; hringar |
| Pl. Def. | hringirnir; hringarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | hrings |
| Sg. Def. | hringsins |
| Pl. Indef. | hringja; hringa |
| Pl. Def. | hringjanna; hringanna |
Dative
| Sg. Indef. | hring |
| Sg. Def. | hringnum |
| Pl. Indef. | hringjum; hringum |
| Pl. Def. | hringjunum; hringunum |
Accusative
| Sg. Indef. | hring |
| Sg. Def. | hringinn |
| Pl. Indef. | hringi; hringa |
| Pl. Def. | hringina; hringana |
Sample Sentences
Etymology
From Old Norse hringr, from Proto-Germanic *hringaz. See: Old Norse Nouns '
hringr'.
Translations