Infinitive
kondizioneere
/k(ʰ)ɔnti͡tsioˈneːrə/
Participle
kondizioneerd
Verb with object in accusative.
Present
| ich | kondizioneere |
| du | kondizioneerst |
| er;sie;das;ma | kondizioneerd |
| meer | kondizioneere |
| deer | kondizioneerd |
| sie | kondizioneere |
Past
| ich | hon kondizioneerd |
| du | host kondizioneerd |
| er;sie;das;ma | hod kondizioneerd |
| meer | hon kondizioneerd |
| deer | hod kondizioneerd |
| sie | hon kondizioneerd |
Conditional
Imperative
| 2nd sing. | kondizioneer |
| 2nd plur. | kondizioneerd |
Related Verbs
Etymology
⇐ deu konditionieren ← Kondition + -ieren