Infinitive
iwichnannerfalle
/ˈiviçˌnanɐˌfalə/
Participle
iwichnannergefall
Intransitive verb.
Present
| ich | falle iwichnanner |
| du | fallst iwichnanner |
| er;sie;das;ma | falld iwichnanner |
| meer | falle iwichnanner |
| deer | falld iwichnanner |
| sie | falle iwichnanner |
Past
| ich | sin iwichnannergefall |
| du | bist iwichnannergefall |
| er;sie;das;ma | is iwichnannergefall |
| meer | sin iwichnannergefall |
| deer | seid iwichnannergefall |
| sie | sin iwichnannergefall |
Conditional
Imperative
| 2nd sing. | fall iwichnanner |
| 2nd plur. | falld iwichnanner |
Etymology
← iwichnanner + falle