repkény – Hungarian noun declension

Hungarian noun forms of repkény

Noun: repkény

Nominative

Singularrepkény
Pluralrepkények

Accusative

Singularrepkényt
Pluralrepkényeket

Dative

Singularrepkénynek
Pluralrepkényeknek

Instrumental

Singularrepkénnyel
Pluralrepkényekkel

Causal-final

Singularrepkényért
Pluralrepkényekért

Translative

Singularrepkénnyé
Pluralrepkényekké

Terminative

Singularrepkényig
Pluralrepkényekig

Essive-formal

Singularrepkényként
Pluralrepkényekként

Essive-modal

inessive

Singularrepkényben
Pluralrepkényekben

superessive

Singularrepkényen
Pluralrepkényeken

adessive

Singularrepkénynél
Pluralrepkényeknél

illative

Singularrepkénybe
Pluralrepkényekbe

sublative

Singularrepkényre
Pluralrepkényekre

allative

Singularrepkényhez
Pluralrepkényekhez

elative

Singularrepkényből
Pluralrepkényekből

delative

Singularrepkényről
Pluralrepkényekről

ablative

Singularrepkénytől
Pluralrepkényektől

Non-attributive Possessive

Singular

Singularrepkényé
Pluralrepkényeké

Plural

Singularrepkényéi
Pluralrepkényekéi

Possessive Forms

Single possession

Sg.1repkényem
Sg.2repkényed
Sg.3repkénye
Pl.1repkényünk
Pl.2repkényetek
Pl.3repkényük

Multiple possessions

Sg.1repkényeim
Sg.2repkényeid
Sg.3repkényei
Pl.1repkényeink
Pl.2repkényeitek
Pl.3repkényeik

Sample Sentences

Etymology

First attested in 1784. Native Hungarian derivation. From the same *rep- stem as in repül (“to fly”) + -ény (noun-forming suffix). Reintroduced by Ferenc Kazinczy during the Hungarian language reform, which took place in the 18th–19th centuries from a Transylvanian dialectal word in the sense of borostyán.

Translations