Noun: kanna
Gender: f
Nominative
| Sg. Indef. | kanna |
| Sg. Def. | kannan |
| Pl. Indef. | kannur |
| Pl. Def. | kannurnar |
Genitive
| Sg. Indef. | kannu |
| Sg. Def. | kannunnar |
| Pl. Indef. | kanna |
| Pl. Def. | kannanna |
Dative
| Sg. Indef. | kannu |
| Sg. Def. | kannuni |
| Pl. Indef. | kannum |
| Pl. Def. | kannunum |
Accusative
| Sg. Indef. | kannu |
| Sg. Def. | kannuna |
| Pl. Indef. | kannur |
| Pl. Def. | kannurnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like kanna
snurra,
smiðja,
slanga,
skylda,
skriða,
skeppa,
læknabládepla,
upptøka,
uppgáva,
akkuleya,
fjarstøða,
krúnprinsessa,
orkuframleiðsla,
matrjosjka,
býfluga,
sólblómuolja,
heiðarýpa,
handarkulla,
vuvusela,
skrúðgonga, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse kanna, from Proto-Germanic *kannǭ (“tankard, can”), of uncertain and disputed origin. Perhaps from Latin canne (“reed, cane”), from Ancient Greek κάννα (kánna, “reed”), from Akkadian 𒄀 (qanû, “reed”), from Sumerian 𒄀𒈾 (gi.na). See: Old Norse Nouns '
kanna', Latin Nouns '
canne', Ancient Greek Nouns '
κάννα'.
Translations