Noun: høna
Gender: f
Nominative
| Sg. Indef. | høna |
| Sg. Def. | hønan |
| Pl. Indef. | hønur |
| Pl. Def. | hønurnar |
Genitive
| Sg. Indef. | hønu |
| Sg. Def. | hønunnar |
| Pl. Indef. | høna |
| Pl. Def. | hønanna |
Dative
| Sg. Indef. | hønu |
| Sg. Def. | hønuni |
| Pl. Indef. | hønum |
| Pl. Def. | hønunum |
Accusative
| Sg. Indef. | hønu |
| Sg. Def. | hønuna |
| Pl. Indef. | hønur |
| Pl. Def. | hønurnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like høna
snurra,
smiðja,
slanga,
skylda,
skriða,
skeppa,
læknabládepla,
upptøka,
uppgáva,
akkuleya,
fjarstøða,
krúnprinsessa,
orkuframleiðsla,
matrjosjka,
býfluga,
sólblómuolja,
heiðarýpa,
handarkulla,
vuvusela,
skrúðgonga, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse hǿna, from Proto-Germanic *hōnijǭ, related to *hanjō, ultimately from Proto-Indo-European *kan- (“to sing”), *kana-. See: Old Norse Nouns '
hǿna'.
Translations