Noun: dúkur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | dúkur |
| Sg. Def. | dúkurin |
| Pl. Indef. | dúkar |
| Pl. Def. | dúkarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | dúks |
| Sg. Def. | dúksins |
| Pl. Indef. | dúka |
| Pl. Def. | dúkanna |
Dative
| Sg. Indef. | dúki |
| Sg. Def. | dúkinum |
| Pl. Indef. | dúkum |
| Pl. Def. | dúkunum |
Accusative
| Sg. Indef. | dúk |
| Sg. Def. | dúkin |
| Pl. Indef. | dúkar |
| Pl. Def. | dúkarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like dúkur
snákur,
veðurfrøðingur,
frøðingur,
skorsteinur,
smaragdur,
føroyingur,
diamantur,
fjallatindur,
sabbatur,
elduvíkingur,
bjargingarvestur,
norðoyingur,
farmaceutur,
hvalvíkingur,
studentur,
pavstur,
sandoyingur,
mortítlingur,
verkfrøðingur,
løgfrøðingur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
1. Inherited from Old Norse dúkr, borrowed from Middle Low German dôk, dûk, from Old Saxon dōk, from Proto-West Germanic *dōk (“cloth, rag”), from Proto-Germanic *dōkaz (“cloth, rag”), from Proto-Indo-European *dʰwōg- (“cloth”)
2. Cognate with Danish dug, Swedish duk, Norwegian Nynorsk duk, Norwegian Bokmål duk, and German Tuch. See: Old Norse Nouns '
dúkr', Old Norse Nouns '
dúkr', Danish Nouns '
dug', Swedish Nouns '
duk', Norwegian Nynorsk Nouns '
duk', Norwegian Bokmål Nouns '
duk', German Nouns '
Tuch'.
Translations