Noun: dilkur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | dilkur |
| Sg. Def. | dilkurin |
| Pl. Indef. | dilkar |
| Pl. Def. | dilkarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | dilks |
| Sg. Def. | dilksins |
| Pl. Indef. | dilka |
| Pl. Def. | dilkanna |
Dative
| Sg. Indef. | dilki |
| Sg. Def. | dilkinum |
| Pl. Indef. | dilkum |
| Pl. Def. | dilkunum |
Accusative
| Sg. Indef. | dilk |
| Sg. Def. | dilkin |
| Pl. Indef. | dilkar |
| Pl. Def. | dilkarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like dilkur
snákur,
veðurfrøðingur,
frøðingur,
skorsteinur,
smaragdur,
føroyingur,
diamantur,
fjallatindur,
sabbatur,
elduvíkingur,
bjargingarvestur,
norðoyingur,
farmaceutur,
hvalvíkingur,
studentur,
pavstur,
sandoyingur,
mortítlingur,
verkfrøðingur,
løgfrøðingur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse dilkr, from Proto-Germanic *dilkaz, related to *dajjaną, *dēaną, *dijōną (“suckle”) and *delō (“nipple”), ultimately derived from Proto-Indo-European *dʰeh₁(y)- (“to suckle, nurse”). See: Old Norse Nouns '
dilkr'.
Translations