Noun: ben
Gender: n
f
Nominative
| Sg. Indef. | ben |
| Sg. Def. | benið; benin |
| Pl. Indef. | ben; benjar |
| Pl. Def. | benini; benjarnar |
Genitive
| Sg. Indef. | bens; benjar |
| Sg. Def. | bensins; benjarinnar |
| Pl. Indef. | bena; benja |
| Pl. Def. | benanna; benjanna |
Dative
| Sg. Indef. | beni; ben |
| Sg. Def. | beninum; benini |
| Pl. Indef. | benum; benjum |
| Pl. Def. | benunum; benjunum |
Accusative
| Sg. Indef. | ben |
| Sg. Def. | benið; benina |
| Pl. Indef. | ben; benjar |
| Pl. Def. | benini; benjarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like ben
ben,
Etymology
From Old Norse ben, from Proto-Germanic *banjō. See: Old Norse Nouns '
ben'.
Translations