Nominal Forms
Infinitive: to cun
Participle: cunned
Gerund: cunning
Cognates
-
Indicative
Present
| I | cun |
| you | cun |
| he;she;it | cuns |
| we | cun |
| you | cun |
| they | cun |
Perfect
| I | have cunned |
| you | have cunned |
| he;she;it | has cunned |
| we | have cunned |
| you | have cunned |
| they | have cunned |
Past
| I | cunned |
| you | cunned |
| he;she;it | cunned |
| we | cunned |
| you | cunned |
| they | cunned |
Pluperfect
| I | had cunned |
| you | had cunned |
| he;she;it | had cunned |
| we | had cunned |
| you | had cunned |
| they | had cunned |
Future
| I | will cun |
| you | will cun |
| he;she;it | will cun |
| we | will cun |
| you | will cun |
| they | will cun |
Future Perfect
| I | will have cunned |
| you | will have cunned |
| he;she;it | will have cunned |
| we | will have cunned |
| you | will have cunned |
| they | will have cunned |
Subjunctive
Present
| I | cun |
| you | cun |
| he;she;it | cun |
| we | cun |
| you | cun |
| they | cun |
Perfect
| I | have cunned |
| you | have cunned |
| he;she;it | have cunned |
| we | have cunned |
| you | have cunned |
| they | have cunned |
Imperfect
| I | cunned |
| you | cunned |
| he;she;it | cunned |
| we | cunned |
| you | cunned |
| they | cunned |
Pluperfect
| I | had cunned |
| you | had cunned |
| he;she;it | had cunned |
| we | had cunned |
| you | had cunned |
| they | had cunned |
Conditional
Present
| I | would cun |
| you | would cun |
| he;she;it | would cun |
| we | would cun |
| you | would cun |
| they | would cun |
Perfect
| I | would have cunned |
| you | would have cunned |
| he;she;it | would have cunned |
| we | would have cunned |
| you | would have cunned |
| they | would have cunned |
Imperative
| you | cun |
| we | Let's cun |
| you | cun |
Verbs conjugated like 'cun'
abet,
abhor,
abut,
acquit,
admit,
affrap,
allot,
alum,
amel,
amit,
anagram,
anvil,
apparel,
aret,
arret,
assot,
astun,
attrap,
augur,
avel, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'cun'
bun,
can,
con,
cub,
cud,
cue,
cund,
cup,
cut,
dun,
Synonyms & Antonyms
Additional Information
Phrasal Verbs
Etymology
From Middle English cunnen, connen, from Old English cunnan (“to know, know how (to)”), from Proto-Germanic *kunnaną (“to know”). Doublet of con. See: Middle English '
cunnen', Old English '
cunnan', Proto-Germanic '
*kunnaną'.
Sample Sentences